12.bezpoldnosc2

Bezpłodność jako kolejna przyczyna rozwodu

Bezpłodność jest trwałą niezdolnością, dotyczącą zarówno kobiet jak i mężczyzn, której niestety nie można leczyć. W Polsce co szósta para boryka się z problemem niemocy posiadania potomstwa. Choroba ta z reguły jest przyczyną niezawinioną rozpadu małżeństwa, tak uznał  m.in. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 10 marca 1951r., sygn. akt C 48/51, lecz w niektórych przypadkach może również stanowić przyczynę zawinioną. Jak wynika ze statystyk bezpłodność coraz częściej staje się powodem rozwodu.

Z istoty małżeństwa wynika, iż małżonkowie mają obowiązek materialnej i moralnej pomocy, zwłaszcza w czasie choroby. W orzeczeniu z dnia 21 stycznia 1959 r. (w sprawie II CR 1120/57, RPE 1960, nr 3, s. 286) Sąd Najwyższy podkreślił, że choroba jednego z małżonków zobowiązuje drugiego małżonka do dołożenia wszelkich możliwych starań w celu przywrócenia choremu zdrowia.  Niektóre choroby są jednak na tyle poważne, że uniemożliwiają utrzymywanie jakichkolwiek więzi między małżonkami, godzą w sens małżeństwa i doprowadzają do zupełnego i trwałego rozkładu pożycia między małżonkami.

Każdy powód rozpadu małżeństwa wymaga wnikliwego postępowania dowodowego, które ma ustalić winnego takiego stanu rzeczy. Dla wielu małżeństw niezwykle ważne jest posiadanie dzieci.

Jak zatem oceniać sytuację, gdy w trakcie trwania związku ujawnia się kwestia bezpłodności jednego lub obojga małżonków?

Z zasady bezpłodność uważa się za przyczynę niezawinioną, jednakże może być zakwalifikowana do przyczyn zawinionych gdy nastąpiła na skutek świadomego zabiegu. Gdy jednak taki zabieg został przeprowadzony za zgodą obydwu stron, to nie możemy mówić o zawinieniu. Będzie miało to znaczenie w przypadku gdy z żądaniem orzeczenia rozwodu wystąpi powód, który nakłonił drugą stronę do poddania się zabiegowi sterylizacyjnemu.